Deze thermografische beelden  heb ik in februari 2008 genomen. De buitentemperatuur was 8 graden. Het eerste  beeld is van de onderkant voet van mijn eigen paard, wat de  hele winter buiten loopt- op  het  moment van fotograferen liep hij op bevroren (!) ondergrond-

Als  je de kleurenschaal even bestudeert dan zie je dat de zool varieert van ongeveer 18 tot28 graden Duidelijk is dat de hoefwand met zijn lila kleur het koudst is en dat de temperaturen  naarmate je meer  naar het middelpunt kijkt, steeds hoger worden. Groen, de koelste temperatuur, zie je aan de buitenste rand van de zool. De straalgroeven hebben een temperatuur van rond de 28 graden.

Op dezelfde dag, bij dezelfde temperatuur, heb ik een beeld gemaakt van een paard wat op ijzers op stro stilstaat in een stal. Je ziet hier dat het ijzer minder koud is dan de hoefwand, maar dat alles binnen het  hoefijzer veel kouder blijft dan op de andere  foto. Pas bij het onderbeen is er warmte, dus  doorbloeding te zien - dat  is ook de plaats waar de grote aderen lopen- De wiite vlek is de warmste  plaats, het is de hand van de verzorger en zit bovenin het schemaatje.

Eigenlijk hoef ik hier niet veel aan toe te voegen. Het is overduidelijk welke voet de beste  doorbloeding heeft en welke daarin enorm wordt geremd. Een paard heeft, bij  gebrek aan voldoende kleppen in de  aderen die  het  terugstromen van het  bloed verhinderen, beweging nodig en geen  bij elkaar geknepen voeten, om de pompfunctie  van het  hart te kunnen ondersteunen.

Dit  artikeltje  is  tevens  een oproep aan  veeartsen  en smeden  die nog  met  ijzers werken om bij het  zien hiervan nog eens na te denken over het nut van hoefijzers en om  niet bij elk probleempje een paard  verplichte stalrust voor te schrijven, want:

EEN PAARD OP STAL EN OP HOEFIJZERS HEEFT ALTIJD KOUDE VOETEN !!