Hoe bereik je dat een getraumatiseerd paard, wat niets van mannen moet hebben, je gaat  vertrouwen? Niet door de macho te spelen. Allereerst kwam hij in de wei met twee types waar hij van leerde hoe een sociaal paard  zich dient te gedragen. Mina een mini-Shet merrietje en Carlos de stokoude (43!) maar zeer zelfbewuste grote Welsh. Het begin was echt heel erg. Leidtouw aandoen moest heel voorzichtig, want als het zijn zij raakte, of het eind viel tegen zijn benen was hij er vandoor. Begonnen met wandelen, wandelen, wandelen…. niets anders. Verkeersmak was hij verbazingwekkend genoeg heel snel. Hij leerde vlug dat hij achter me moest  blijven en vond het heerlijk.Onderweg heb je ook de tijd om allerlei oefeningetjes uit te voeren en  dingen te ontdekken..De koeien van de buren, die grote witte stier, een eind verderop schapen….. een enge ezel en een scheurende trekker.
Bergjes beklimmen in de vorm van Zeeuwse dijken en hard  racen door de sneeuw om zijn  baasje in te halen die alvast was doorgelopen. Alleen blijven vond hij toen al veel erger dan  in het gezelschap van een man te zijn.

Graag was ik hem gaan mennen voor een karretje om zijn spieren te trainen zonder op hem te zitten. Daar kon echter geen sprake van zijn omdat het minste geringste op zijn rug genoeg was voor dolle  paniek Een touwtje was voldoende om hem achteruit te doen deinzen en bokkend rond te lopen.
Duidelijk was me allang dat, wilde ik ooit zover komen dat er zonder paniek en  met het  behoud  van het gewonnen vertrouwen een zadel op zijn rug gelegd kon worden, ik een speciale manier nodig zou hebben. Dominant trainen zou elk vertrouwen  verwoesten en ik wilde zo graag de echte Shiny,die af en toe als lief en zacht paardje te voorschijn kwam de kans geven zich te ontwikkelen en helpen van die  vreselijke angsten af te komen. Nu had ik altijd met verbazing gekeken naar de training van dolfijnen en zeehonden, dat kon toch niet anders dan op vrijwillige basis gaan? Die kunnen geen halster aan, dus  wegzwemmen wanneer ze willen. Toen ik me er meer in ging verdiepen bleek dat het wel vrijwillig was, maar dat ze vrijwillig werkten voor een beloning! Gelijk aan wat wij mensen doen. Ook wij werken voor  een beloning, ons salaris. Een dolfijn werkt voor een beloning, een visje. Inmiddels weet ik dat clikkeren ook zeer goed bij honden werkt. De training op basis van dominantie is verleden tijd.  Om er meer van te weten te komen zocht  ik naar paardenclikkeraars. Ze zijn er!

Ik had het geluk een clinic te kunnen bijwonen van Inge Teblick (B) en daar viel mijn kwartje.
Plotseling zag ik hoe een paard  kan staan nadenken, hoe hij leert door trial and error, hoe hij zijn best kan doen om te doen wat de trainer vraagt.
Inmiddels ben ik zover dat hij praktisch alle zaken kent die hij moet kennen als hij bereden wordt. Sturen, halt houden, zijwaarts, achteruit gaan, maar ook ben nu bijna zover dat hij het zadel op zijn rug zal accepteren. Zal accepteren?
Ja, door heel kleine stapjes te oefenen komt hij nu met de rug naar me toe om het schofttuig en zadeldek op zijn rug te laten leggen. Een rijzadel  kan dus  niet ver weg meer zijn. Spring ik er dan op, zo gauw het zadel vast ligt? Nee,hij is pas drie.Een paard van drie jaar is altijd, ongeacht het ras en de maat, te jong om te berijden. Kun je er dan niks mee doen? Natuurlijk wel! 

De bovenstaande tekst schreef ik 2 jaar geleden 

Inmiddels is Shiny ruim 5 jaar oud. Vanwege zijn bijna onuitroeibaar trauma heb ik  een hele poos gedacht hem op te leiden als clikkerdemonstratiepaard. Hij is geweldig omdat hij allerlei leuke oefeningen kent. Meer dan genoeg om  mensen die ik les geef of op  clinics/workshops die omdat ze op een andere manier met hun paard om willen  gaan, willen leren clikkeren, te laten zien dat je zo ongelooflijk veel meer met een  paard kunt doen dan alleen maar rijden. Hoe je je paard slim, op de mens gericht, braaf en zacht kunt maken.Op deze manier is hij voor mij onvervangbaar Nu vind ik dat dit een  egoïstische gedachte is. Hoewel ik nu een groot aantal  mensen ken die genoeg van Shiny houden, om op dezelfde manier als ik doe met hem om te gaan, mocht er iets met mij gebeuren,is er toch altijd het probleem dat hij niet te  berijden is. Vandaar dat ik half 2007 jaar begonnen ben met hem richting  zadelmak zijn te trainen. Hij is nu lichamelijk volwassen, zijn rug is nu zo sterk  geworden dat ik er zonder latere gevolgen op kan zitten.

Aan zijn angst voor iets aan zijn benen en achterhand was niets veranderd. we  hadden immers onze aandacht verlegd naar allerlei andere oefeningen.Het grote voordeel is wel dat hij me veel meer vertrouwt dan enkele jaren  terug, maar  toch....Met  een zadel opleggen ben ik helemaal opnieuw gestart. Eerst met een dekensingel, in hele kleine stapjes te trainen totdat hij dit zonder enige vorm van stress accepteerde voor hem weer wat strakker te trekken. Daarna een klein  veelzijdigheidszadeltje en hetzelfde verhaal met de singel. Inmiddels is ook mijn  normale Australian zadel geen probleem meer. 
Na enkele maanden kon ik hem ook als een trekpaard met een dubbele lijn voor me  uitsturen terwijl die lijn aan alle kanten tegen zijn achterbenen kletste en zoveel druk gaf als een lijn kon geven.

Inmiddels is het laatste stadium aan de beurt, het werkelijk berijden, hij loopt  nu  in stap en draf door de  bak, terwijl  we  oefenen  met het  aanleren van cue's  op stem, lichaamshulp en zo  weinig mogelijk been of  teugelhulpen omdat  ik hem zo  licht mogelijk wil  houden.

Hier op 18 november 2009 stopt mijn verhaal over  Shiny.

Op  dit moment is hij bijna 8 jaar oud en er valt niet zoveel meer over te schrijven eigenlijk.

In feite is hij een normaal rijpaard geworden. Een paard wat ik tegen  de adviezen  van de 'gevestigde orde' gehouden heb, waar ik wel veel  tijd  ingestoken heb, maar die mij ontzettend veel geleerd heeft.

Mijn soulmate.

Ik  ben er trots op te kunnen zeggen dat hij een bit niet kent en fantastisch luistert naar mijn benen en zit.

Alle doemdenkers en 'slecht weer  voorspellers' tenspijt. "Dit paard  zal  je geen meter zonder bit kunnen rijden, want dan heb je helemaal niks te  zeggen". Zij kenden niet de  kracht van positief clickertrainen, van een paard trainen door  te belonen voor wat hij goed doet ipv straffen voor wat hij niet goed doet.

Ik hoop dat ie 50 wordt.